بنابراین بی خیال به روز رسانی شدم و رفتم پی مطالعه.
از اونجایی که ارادت خاصی خدمت ایرج میرزا دارم باهاش خلوت کردم. مشغول ایرج خوانی بودم که به مثنوی انقلاب ادبی رسیدم. دیدم خیلی شعر قشنگیه و قدیمی هم نشده. از اون شعراست که به درد هر زمانی می خوره. این بود که تصمیم گرفتم واسه آپم بنویسمش، اما انگیزه نداشتم…
در جستجوی انگیزه بودم که یه انگیزه خوب به ذهنم رسید: آپ می کنم تا همگان بدانند که من کی هستم…
تا اینجای کار به خوبی و خوشی گذشت اما یه مشکل دیگه، اونم اینکه چون مثنویش یه خورده طولانی بود هم از حوصله من خارج بود که تایپ کنم، هم احتمالا از حوصله خواننده. این شد که تصمیم گرفتم در هشت قسمت آپ کنم تا هم همگان بیشتر بدانند که من کی هستم، هم اینکه خوندن شعرش خسته کننده نمیشه. البته اگه پشت سر هم می نوشتم هم خسته کننده نبود، چون خیلی شعر رو روون سروده این شاعر فقید…
این شما و این قسمت اول:
ای خدا باز شب تار آمد/نه طبیب و نه پرستار آمد
باز یاد آمدم آن چَشمِ سیاه/آن سر زلف و بُناگوش چو ماه
دردم از هر شبِ پیش افزون است/سوزشِ عشق ز حد بیرون است
تندتر گشته ز هر شب تَبِ من/بدتر از هر شبِ من امشبِ من
نکند یادِ من آن شوخ پسر/نه به زور و نه به زاری و نه زر
کارِ هر دردِ دگر آسان است/آه از این درد که بی درمان است
یا رب آن شوخ دگر باز کجاست/کاتش از جانِ من امشب برخاست
باز چشمِ که بر او افتاده است/که دلم در تک و پو افتاده است
به بِساطِ که نهاده است قدم؟/که من امشب نشکیبم یک دم
بر دلم دایم از او بیم آمد/تِلْگِرافاتْ به بی سیم آمد
ساعتِ ده شد و جانم به لب است/آخر ای شوخ بیا نصف شب است
گر یایی تو شوم دیوانه/عاشقم بر تو، شنیدی یا نه
هر چه گفتی تو اطاعت کردم/صرفِ جان، بذل بِضاعت کردم
حق تو را نیز چو من خوار کند/به یکی چون تو گرفتار کند
دوری و بی مَزِگی باز چرا/من که مُرْدم ز فِراقت دِ بیا
